Meditacija

Prānā i Prānāyama

Životni dah (PRĀNĀ) i Duša (ATMAN) proizlaze iz istog korena sanskrita AN što znači disati, kretati se, prvobitni kosmički dah, načelo... Tako je AN u relaciji i sa telom i sa dušom i to: kako sa prolaznim životom u fizičkom telu koje je umiruće, tako i sa prošlim, sadašnjim i budućim životom duše koja je večna. Zato je Životni dah prisutan u stvarnosti rađajuće prepoznatljivosti iz koje izviru sve ljudske i božanstvene moći.

Zapravo PRĀNĀ tj. Životni dah je princip koji upravlja celim Kosmosom a nošen vetrom mi ga asimiliramo kroz kožu i disanje.

Prānāyama je učenje upravljanjem životnog principa, u telu i umu, kroz uvežbavanje raznih tehnika disanja. U svojim fazama udisanja, zadržavanja i izdisanja Životni dah predstavlja kosmički ritam rasprostiranja, održavanja i rasipanja kojim se ujedinjuje individualna svest sa Svemirom. Ritam disanja je odraz Umnog stanja pa je tako moguće reagovati i na duhovno ustrojstvo.
Udisanja je povezano sa: blagostanjem, svetlošću, potpunošću, uzimanjem spolja... Sa svakim udisajem život ulazi u nas. Zadržavanje udisaja u punim plućima predstavlja rasprostiranje življenja u organizmu i zapažanje života u svojoj celini.
Izdisanje ukazuje na žalost, napuštenost i prazninu. Sa svakim izdisajem Životni dah izlazi iz nas i udaljuje se da bi se sjedinio sa Kosmosom. A trebamo biti i svesni da što se više isprazne pluća to više ostaje mesta za nov Životni dah.
Zadržavanje izdisaja u praznim plućima predstavlja uamljenost, trenutni doživljaj simbolične
smrti, prazninu, nulu... Ovo zadržavanje na praznim plućima upućuje na shvatanje smrti kao jadan izgled života. Taj koncept "život i smrt" je suštinski za shvatanje svojih najdubljih osećanja.

Naše disanje obično protiče spontano, manje-više duboko, ali nesvesno o samom činu njegovog toka. Kroz uvežbavanje disanja mi postajemo sastavni deo Kosmosa koji nas okružuje dok se u našoj svesti odvijaju promene i njeno širenje. Razgledanjem disanja možemo razumeti da lì prihvatamo  u potpunosti  tu "razmenu" sa svetom koji nas okružuje, imožemo li ga doživljavati u potpunosti, ili nas nešto sprečava.
Ko iz straha od promene neće da se analizira i nevoljno polaže pažnju na svoje disanje, lako će naći izgovor da je sve to pogrešno i nedovoljno.
Prānāyama nas uči da ako otvoreno pogledamo strah on će prestati sa uznemiravanjem.

Inače za sve one koji se ne osećaju srodno sa svetom, koji imaju teškoća da se opuste i proživljavaju svoja osećanja, koji bi da se oslobode raznih zatrovanosti... pravilno praktikovanje disanja bi svakako bilo od velike koristi.

Osnovna vežba:

1° deo u trajanju od 2 minuta.
Oči su pritvorene a telo opušteno. Jedna ruka je dlanom oslonjena na trbuh, ispod pupka, a drugu ruku nanesite na grudi. Obratite pažnju na disanje koje je lagano bez naprezanja. Svež dah ulazi u Vas kroz nozdrve a mlak izlazi.
A sada diišite sa 4 - 5 dugih i dubokih udaha- izdaha i osmatrajte tok disanja. Udisanjem svež dah prolazi kroz nozdrve, spušta se u trbuh koji se nadima, zatim se rasprostire kroz grudni koš koji se širi u visinu i uzdiže ključne kosti i leđa. Na kraju svakog udaha zadržite se za trenutak. Dajte vremena dahu da Vas hrani.
A onda dah lagano, sasvim lagano, kao što je ušao počne da izlazi: prvo se trbuh splasne, grudni koš se spusti i ključne kosti sa leđima se varate nazad dok dah izlazi mlak kroz nozdrve. A kad je sav dah spontano izašao Vi produžite taj tok te istisnite i ostatak daha pritiskajući sa pupkom prema kristina. Sada se zadržite u apneji na trenutak u očekivanju svežeg daha.
Nazovimo ovo početno disanje "spoljašnjim" .

2° deo u trajanju od 5 minuta.
Sada pređite na "unutrašnje" disanje koje je dublje. (ovo "dublje" ne znači da treba forsirati. Potrebno je samo izoštriti oko uma i vežbati).
Dakle nastavite da dišete, ali sada, lagano i duboko bez napinjanja. Pratite Vaš dah svesno i dopustite da ispuni Vaše telo. Tokom udisanja osetite da se trbuh može rasprostrti bez velikog nadimanja; rasprostiranje je više unutrašnje. I u nastavku udisanja grudni koš se širi bočno bez uzdizanja dok se ključne kosti pomeraju ali bez povlačenja leđa. Na kraju svakog udaha, zadržite se na trenutak, dozvolite dahu da se proširi.
A onda pustite neka dah potpuno izađe iz tela: trbuh splahne, grudni koš sa ključnim kostima se spusti a mlak vazduh izlazi kroz nozdrve odnoseći zatrovanosti. Istisnite i ostatak daha kako bi bilo više mesta za svež udisaj. Ispratite to kretanje i pritisnite pupkom prema krstima pa sačekajte koji trenutak dok ne krene nov udisaj. Nazovimo ovaj tok disanja "osrednji".

3° deo u proizvoljnom trajanju.
Sada nastavite sa tokom "dubokog disanja". Osmatrajte kako dah tiho i lagano, kroz nozdrve: ulazi u vaše telo, spušta se duboko u trbuh, zauzima celu karlicu i krsta, uvlači se među kosti... Nema nikakvog spoljnjeg pokreta a ipak osećate da je dijafragma sišla duboko do trbuha. A zatim osetite kako se dah rasprostire u grudima, uvlači se među rebra, pa prema leđima kao da bi hteo da ispuni prazninu između Vas i zemlje.
I tokom Izdisanja dok dah izlazi zadržite taj osećaj da ne postoji ništa spoljašnje. Nastavite tako sa disanjem još nekoliko minuta osmatrajući Životni dah kako mirno i lagano ulazi duboko u Vas a zatim Izlazi da bi se vinuo u Kosmos.

Plodnu Kosmičku razmenu Vam želim.

N.B.
Ovu vežbu sam Vam prikazao kroz 3 dela koja se objedinjuju, prema postavljenom redosledu, u jednu celinu za praktkovanje.
Naročitu pažnju obratite na 4 faze disanja prema obrazcu 2-1-2-1. Zapravo ako ste udisali 8 sekundi zadržavanje udisaja traje 4 sekunde, sledi izdisanje koje raje 8 sekundi a zatim zadržavanje 4 sekunde. Ovo vreme je samo primer obrazca (i savet za početnike) a na Vama je da odredite vreme prema Vašim sposobnostima. Naročito je važno da izdisaj ne bude kraći od udisaja.
🙏

Svemir

UNIVERZUM I MI U NJEMU

“Eppur si muove” – promrmljavši 22. juna 1633 g. Galileo Galilei je mislio na kretanje Zemlje okoSunca.

Setih se tog događaja i podstaknut nekim komentarima, evo postavljam novu škrabotinu.

Pre svega predstava!

Dame i Gospodo,

Mlečni put!

  

Verovatno mnogi od vas nisu imali prilike da ga ovakvog vide u stvarnosti.

Nažalost živimo u svetlosnom zagađenju, noći su veštački osvetljene

i prva žrtva je baš taj svetlucavi predeo koji se prostire na nebu,

a cenu plaćamo i mi.

Naravno Grci su ga nekada posmatrali bolje nego mi sada i misili su da je stvoren od mleka Zevsove žene Here.

On, vrhovni bog, osim što je bio kurvar imao je i nežnost kao slon pa je usnuloj Heri poturio na dojenje Herakla, plod njegove preljube sa smrtnicom Alkmene.

A Herakle (za prijatelje još i Herkul), zna se da je bio snažan dečko, halapljivo je ščepao Herinu dojku te tako razbudio boginju, koja ga je bacila sa svojih grudi pri čemu je mleko prsnulo u bezbroj kapljica. Tako je nastao Mlečni put koji je služio bogovima da stignu do hrama Here i Zevsa.

Ustvari mleko prevedeno na grčki se izgovara galaktos

(za namćore/ke  γάλα, γάλαϰτος)

iz čega proističe naziv Galaksija.

Za Arape, Egipćane i Persijance to je bila reka,

a za Indijance put kojim su duše odlazile na onaj svet. 

Dakle za nas, šta je ustvari, Mlečni put?

Naravno galaksija tj. puno zvezda zajedno…galaksija tako važna da je čak i ne zovemo imenom. Kad neko kaže galaksija, drugi definitivo misle da znaju da je to Mlečni put.

Ta važnost proističe iz činjenice da se tu nalazi iSunce.

Za razjašnjenje ovde bi sad trebao svemirski organigram, ali zbog jednostavnosti idemo od malog ka većem.

Živimo na Zemlji koja se zajedno sa drugih osam, i još nekom patuljastom planetom, kao i njihovim satelitima, vrti oko jedne zvezde, Sunca, pripadajući Zvezdanom sistemu. Zvezdani sistemi teže za stvaranjem, manje više velikih sistema tzv. Galaksija koje imaju tendenciju zajedničkog nagomilavanja, a ta nagomilavanja su u stvari Svemir.

Napisah galaksije – Postoje različite vrste galaksija. Pre svega postoje one (recimo) normalne i one patuljaste. Razlika je u dimenzijama. Mlečni put sadrži približno sto milijardi zvezda. U jednoj patuljastoj galaksiji  možemo nabrojati do samo nekoliko milijardi. I morfološki se razlikuju; postoje eliptične (kao M32 koja je slučajno i patuljasta, ali to ovde nije važno)

i spiralne kao na pr. lepotica Andromeda

ili Mlečni put koji je kao i Andromeda

spiralnog oblika ali nešto manjih dimenzija,

a evo i još jedne koja se smatra bliznakinjom Mlečnog puta,

Kao što se vidi spiralne galaksije imaju jezgro (nukleo, centralnu srž) jako zgusnuto i rukavce koji manje više obgrljuju centralni nukleo. Uz to rukavci se rotaciono kreću.

E sad valja napomenuti da mnogi od nas misle da se Sunce nalazi u nukleu galaksije, što svedoči da vekovno antropocentrično viđenje pojava nam je ispralo mozak. Mislim da je za tako nešto odgovorna crkva, ali da me neko od vas ne zameni za bogomrzca, vraćam se našemMlečnom putu.

 Zapravo jezgro Mlečnog puta, kao i u drugim galaksijama je prilično uzburkano. Tamo su zvezde blizu jedana drugoj, gde se odvijaju mnogi energični procesi, a tu je i povelika simpatična crna rupa pa bi život u tim predelima za naš sistemčić bio veoma težak. Zato je se naša pametna zvezdica (Sunce) smestila u drugoj trećini galaksije, daleko 26.000 svetlosnih godina od jezgra, na rukavcu zvanomOrion.

 Sve zvezde koje vidimo na nebu pripadajuMlečnom putu. U suštini tu je i sve što se nalazi u rukavcu Orion, gde je i Sunce sa svojim sistemom. Druge zvezde i ostalo je jako daleko, pa nam se prikazuje kao što su ih Grci, Arapi i ostala bratija videli u svojoj fantaziji.

Uzmimo u obzir da dijametralno merena naša galaksija iznosi 100.000 svetlosnih godina. Kome nije prisna ova mera udaljenosti neka zna da 100.000 svetlosnih godina je isto što i:

ako bi sa jednog kraja Mlečnog puta krenuo zrak svetlosti, a znamo da putuje 300.000 km/sec., na dijametralno suprotan kraj bi stigao u vremenu od  100.000 godina po kalendaru naše ere.

Zaprepašćujuće daleko, zar ne?

Za one koji ne veruju evo i razdaljine u kilometrima:

 946 080 000 000 000 000 .

Dakle svetlucanje koje mi vidimo na nebu sačinjava i galatički centar, pun prašine koja zamagljuje svetlost, a nalazi se u pravcu kostelacije zvane Strelac. Zato nam se tamni predeli koji se vide na prvoj slici, čine bez zvezda. E sad treba uzeti u obzir da Mlečni putnije sačinjen samo od jezgra i rukavaca. Okolo i unutra, razasuto u hipotetičnoj sferi, se nalaze i globularna nagomilavanja, međuzvezdana materia, prašina, gas...

Evo i jednog globularnog skupa (gomile).

Globulare gomile su skupovi koji nisu posebno veliki, ali su u svojoj unutrašnjosti jako gusti, i broje najviše do jednog miliona zvezda. Za sada oko naše galaksije smo uočili nekih 150 gomila.

Zajedno sa njima, oko Mlečnog puta, se vrti još 20-ak patuljastih galaksija.

Eto tek toliko, da ne pomislimo da je ceo Svemir u Sunčevom sistemu,

i da je Zemlja centar svega postojećeg,

a mi (sačuvaj Bože)  apsolutni gospodari.

Ljubavna ispovest

.

Ovako Dante u Božanstvenoj komediji, opisuje ljubavnu strast. Još pre njega Aristotel je tvrdio da se zaljubljeni, oteti od ljubljenih, prepuštaju na načine koji su izvan svake zamisli. Oni koji «razum žrtvuju talentu» vole do ludila, do besvesti, gube rasuđivanje koje bi inače ometalo potpuno darovanje samih sebe voljenom biću.

Tako je i moja ljubav sveopšta, sadržana i usmerena u jednom pravcu - Šiacu! Teško je opisati tu moju ljubav: izgleda kao kad se sakuplja suština življenja, esencija tako destilisana da treperi i izmiče logičnim shvatanjima. Nije moguće opisati Šiacu jer samo lično iskustvo, svake pojedine osobe, može da oseti taj miris. Ipak, mogu iskazati načine koji omogućuju približavanje saznanju principa, u nadi da tako bacam "malo seme koje pušta duboke korene".

Šiacu, od svog nastanka do danas

Šiacu je umeće telesnog posredovanja, koje izvire iz običaja i mudrosti naroda Dalekog Istoka. Svoj razvoj počinje u Japanu, počev od VI v. sa dolaskom kaluđera budista koji su sa sobom nosili principe Tradicionalne Kineske Medicine, odakle se neodoljivo afirmiše u celom svetu i razvija sve do danas. Izraz ŠIACU znači “pritisak prstima, nanošenje pritiska na celo telo”, a suština discipline je upravo u samom nazivu. Umeće nastaje evolucijom raznih masaža i oblika manipulisanja telom orijentalnih tradicija kao što su: An-fa, Do-in, An-ma, Tui-na itd.

I baš kroz taj svoj razvoj izlazi iz oblika masaže tj. doživljava evoluciju i preobražava se u samostalnu disciplinu ručnog umeća. Glavna osobina Šiaca je koncentracija i statičnost pritisaka nanetih upravno na površinu tela, i to: palčevima, dlanovima, nadlakticama, laktovima, a ponekad kolenima i tabanima. Baš zbog te svoje osobine definicija masaža ne bi bila ispravna. Zapravo, u Šiacu nema neprijatnog trljanja, gnječenja, mešenja… Sami pritisci, bez klizanja po koži izazivaju stimulaciju na koju organizam tretirane osobe reaguje i što je najbitnije iz svoje dubine prikuplja i manifestuje životnost. Početkom XX veka učitelj Tokujiro Namikoši empirijski razrađuje ovu disciplinu. Naziva je Šiacu i definiše poređenjem sa čistom ljubavlju «majke koja grli svoje dete». Njegov učenik, Shizuto Masunaga primećuje da se mnogi tsubo nalaze duž energetskih protoka tzv. meridijana. Ta intuicija ga navodi na razvijanje veoma složene tehnike koja se oslanja na kanone NEI JING. Za Šiacu umeće, vezano je i ime učitelja Juji Yahiro, čiji se dolazak u Evropu ‘60-ih godina podudara sa pojavljivanjem ove discipline. Svojim radom u obučavanju, svojom praksom i istraživanjem inspiriše nastajanje trećceg stila, tzv. "duplog pritiska".

U Evropi, godina 70-ih, Šiacu se pojavljuje u obliku alternativne terapije i dokazuje se veoma efikasnim kao rešenje raznih zdravstvenih poteškoća. No, ipak, ubrzo kroz praksu, uviđeno je da takva postavka Šiacu umeća nije prikladna kako za pun izraz novih otkrića, tako i za razvoj potencijalnih socijalnih sektora. Pa i zato što, ako bi Šiacu umeće bilo alternativna terapija, praktikanti bi premestili svoju pažnju sa efikasnosti pritisaka na apstraktne analize gubeći se u špekulativnim teorijama. Klasičan evropski Šiacu terapeut, koji više radi glavom nego palčevima i laktovima, u mnogim pogledima je zastareo. Godina 80-ih, u Evropi je počela da se iskazuje realna snaga Šiacu umeća, stvarajući konkretne uslove koji se sreću u izraženoj tražnji blagostanja i životnosti od sve većeg broja osoba. Godina 90-ih, Šiacu je već utabao svoj samostalni put iz kog su se razvili orginalni oblici praktikovanja. Stvorio je nov prostor u kom buja životnost i blagostanje, doprinoseći strukturisanju i rasprostiranju novog sektora koji se brine o kvalitetu življenja, svrstavajući se izvan sanitarnog sistema. Danas Šiacu predstavlja samostalnu disciplinu razvijenu iz drevnih praksi Dalekog Istoka, ne za lečenje bolesti, već za pun razvoj životnih sila bilo koje osobe. Pruža efikasan i jednostavan način sticanja blagostanja, i to, kroz osećaj lakoće, opuštenosti, toplote, bistrine uma. Poboljšava raspoloženje i želju za postojanjem, jednom rečju podstiče pun izražaj životnih snaga. Osim uticaja ovih učitelja Šiacu je poprimio i različite karakteristike na osnovu kulturnih uslova i fizičkih tipičnosti vezanih za geografsko podneblje.

U Japanu, najrasprostranjenija tehnika sadrži se u kodifikovanim oblicima praktikovanja tzv. Katā. Te forme se ponavljaju sa malim izmenama u svim susretima. Pritisci su snažni, često iznad granice podnošljivosti, u traženju maksimalne efikasnosti. Uglavnom, takva tehnika je veoma delotvorna, ali neprihvatljiva u socijalnom kontekstu naroda yapadnog sveta. Iz tih razloga orginalni japanski metodi, naročito stil NAMIKOŠI, nisu se mnogo proširili, i ako predstavljaju odnovu Šiacu umeća.

U SAD, Šiacu je se modifikovao i prilagodio potražnji i očekivanjima tog hedonističkog društva. Praktično se transformisao u opučtajuće tretmane u kojima je pritisak skoro u potpunosti nestao. Istovremeno "američki šiacu" se kinđuri raznim istezanjima, ljuljanjima, prevrtanjima... Te đakonije mogu da budu prijatne, ali ne predstavljaju nikakvu svojevrsnost Šiacu umeća.

StiloviŠiacu praksa poznaje vrlo široku raznovrsnost metoda, tehnika i oblika primene, što predstavlja znatno kulturno i primenljivo bogastvo. Ipak, sve ih možemo svrstati u tri grupe prema svojim osobinama i autentičnosti. Stil NAMIKOŠI se oslanja i orijentiše na "naučno-strukturni-mehanički" model. Karakteriše se upotrebom ukrštenih palčeva koji se podudaraju, a pritisci se ponavljaju više puta na istom mestu. U godinama prakse kodifikovana je mapa koja se bazira na orginalnoj definiciji anatomsko-fizioloških tačaka. Izgleda da su te tačke odabrane zbog njihovih efikasnosti, s obzirom da se nalaze, uglavnom, na sjedinjavanju mišića, nerava, linfnim čvorovima itd. Stil MASUNAGA se oslanja i orijentiše kroz "energetsko-orijentalni" model. Osobenost mu je u ostvarivanju pritisaka, zglavkovima prstiju, laktovima i kolenima, i to, jednom rukom koja drži na razne načine delove tela, dok druga ruka (lakat ili koleno) pritiska premeštajući se duž meridijana. Osniovač je kodifikovao mapu koja se zasniva na prepisivanju orginala energetskih tokova tzv. meridijana. Stil DUPLOG PRITISKA se inspiriše drevnom filosofijom Taoizma i današnjim viđenjem (delimiočno) prema modelu "uzrok i posledica" i, naročito, pažnju usredsređuje na fenomene životnih snaga koje se manifestuju kroz praksu. Prepoznatljiv je po pritiscima koji se ostvaruju "nezavisno", a naneti su odvojeno na dve tačke ili predela tela, i to na razne načine: dlanovima, palčevima i laktovima. Uglavnom se primenjuju istovremeno u raličitom trajanju, u zavisnosti od efikasnosti, percepcije i ritma, tj. odgovora životnosti. Godine prakse mnogih praktikanata proizvode mapu koja se bazira na kodifikaciji tačaka i predela odjeka. I dok su prethodna dva stila izraz iskustva dva učitelja, treci je plod dugogodišnje prakse u istraživanju, učenju i praktikovanju hiljadama i hiljadama ŠIACUKA stimulisanih i potpomognutih neospornim talentom trećeg učitelja Yuji Yahiro.

Definicija Šiacu umeća

Šiacu je disciplina ručnog umeća u stalnom razvoju!

Šiacu vrednuje životne moći osoba umešanih u praksu i dopušta im da se izraze u zavisnosti odsposobnosti, vremena i načina njihovih osobenosti.

Šiacu pruža bolji način življenja, bez obzira na starost, stanje ili tegobe učesnika susreta.

Šiacu nije alternativna terapija, nije nekonvencionalna medicina, kao ni sportska, terapeutska ili kozmetička masaža.

Blagostanje u pogledusimptoma, predviđanja, preticanja ili predusretanja, tj. prevencije zdravlja nije plod ciljne delatnosti za lečenje bolesti već je prirodan proces samoozdravljenja.

Protagonisti Tori i Uke

U susretu Šiacu učestvuju dve osobe, obe intezivno umešane u praksu. Na prvi pogled se čini da je samo jedna aktivna jer je u pokretu i vrši pritiske, a druga pasivna jer ostaje nepokretna i opuštena dok prihvata pritiske. No, to je samo prividno. Ustvari, u Šiacu ne postoji pasivnost jer stalne promene i opštenje, tj. komunikacija upliću obe osobe u praksu. Paradoksalno je, ali možemo reći da je aktivnija osoba koja prima pritiske s obzirom da je ona ta koja je više izložena promenama.

Nije lako pronaći prave izraze kojima bi mogli da se definišu protagonisti susreta Šiacu. Ako isključimo nazive kao što su: terapeut, bolesnik, izlečitelj, pacijent, kao sasvim tuđe fenomenu Šiacu, ostaju reči: praktičar, primalac, operater, tretirana osoba, itd., koje ne iskazuju u potpunosti ideju aktivne saradnje između stimulacije izazvane pritiskom i odgovora životnosti. U nedostatku sintetičkih izraza usvojimo privremeno dva ideograma koji u svojoj jeičkoj neprevodljivosti ahtevaju dublja razjašnjenja i samim tim verno onačavaju uloge protagonista Šiacu susreta.

 

 

Tori - osoba koja uzima rukama, sakuplja hvata, prima, pritiska... Uke - osoba koja prima, podržava, prihvata, odgovara...

Tori je osoba koja ostvaruje i iskazuje se na vidljiv način. Uke je osoba koja ostvaruje i ispoljava se na nevidljiv način.

Susret

U Šiacu susretu praksa se odvija na tlu, na jednoj prostirci, bez stola za masiranje, bez pomada i ulja, već samo pritiscima. Na prostirci jedna osoba ispružena i udobno obučena, a uz nju Tori na kolenima, koji se ističe okretnošću u svojim akcijama. I sve je u tome!Još od samog početka susreta, razvijeni nivoi intuicije, zapažanja i percepcije, navode Tori u spontane akcije pokreta, biranja pritisaka i dodira bez racionalnog promišljanja, već se ostvaruju u stanjima, tzv., " izmenjene svesti ". Jednostavno, vešte ruke idu same prema mestima tela koja dozivaju. Ruke osluškuju ono što se dešava ispod prstiju, propraćuju događaje, istražuju efikasne odgovore i odjeke koji traju kroz ceo susret. Tako se između Tori i Uke, protagonista Šiacu susreta, uspostavlja neprekidan dijalog, reklo bi se elegantan balet, u kom se stimulacije i odgovori neprestano mešaju. Ćutljiva htenja Uke odmah se ispunjavaju, još pre nego što su potpuno izražena! Nanošenje pritisaka stvara novu uravnoteženost, a zatim i nove prohteve, dok Tori, vešto izaziva nove stimulacije koje prate protagoniste susreta na sve više nivoe blagostanja i životnosti.U tom smislu, Šiacu je bez sumnje umetnost, jer gore navedeno iskustvo (jačina, ritam, trajanje, kombinacija pritisaka…) ne nastaje iz određenih procedura i kodifikacija, već je izraz slobodne i kreativne interpretacije energetskog stanja Uke. U suštini Tori ulazi u direktan kontakt sa energetskim protokom Uke i sa njim upliće gustu razmenu informacija i stimulacija, te komunicira na dubokim nivoima, bez obzira na bilo koje shvatanje ili kontrolu racia.

 Primer Šiacu susreta - Života i Milena god.2008 Italy

E-mail: shiatsuka.zp@libero.it

Живота Павловић

I mei scarabocchi / Moje škrabotine

Primavera / Пролеће

La delicatezza del fiore di ciliegio, la sua effimera e radiosa fioritura, esprime la virtù del non attaccamento.
I suoi petali si aprono tutto di un tratto per annunciare la primavera e poi, all’improvviso, cadono, lasciandosi trasportare dal vento: la loro imprevedibilità, squisitezza e caducità, ricordano la nostra stessa fragilità, il trascorrere della vita che offre tanti accadimenti inattesi.

Una vita che sboccia porta con se anche il suo inevitabile declino, ma la saggezza sta nel saper godere quest’esplosione, meditando sulla sua transitorietà.

Нежност трешњиних цветова, њихова неухватљивост блиставог цветања, исказује сву врлину непристрасности.

Отворе се изненада да би најавили пролеће а затим, неочекивано, својим латицама стварају бехар који се препушта ветру. Њихова непредвидљивост, префињеност.., па својим отпадањем латица, подсећају на сам живот; на нашу слабост, непредвидњивост догађаја и пролазност, јер живот који процвета са собом носи и своје незаобилазно опадање.

Мудар је онај ко уме да ужива ту експлозију и удуби се у привременост, а ти од твоје трешње пуно тога можеш да научиш.

-------------------------------

L'eternita

“La mente deve farsi semplice, quieta.
Deve essere quieta…
In quel silenzio,
si argina l’etterno”.

Krishnamurti

Proiettarsi in avanti od ormeggiarsi sul passato,
non aiuta a cogliere il senso dell’eternità…
ma puoi riuscirci se liberi la tua mente e
RIMANI NEL PRESENTE.

In ognuno di noi dimora l’eternità! Per conoscerla, per incontrarla, bisogna portare la mente nell’istante, nel presente vuol dire nell’ “Ora e Qui”.
Più la mente è occupata e piena di pensieri, più spazio lascia alla propria logica che impedisce il presente, l’istante quindi l’intuizione e la sensibilità, così ci sbarra passo nel immergerci nell’eternità…
Nel pensiero di tutte le Tradizioni, l’uomo ha sempre ritenuto che nel staccarsi dalla vita di tutti i giorni fosse presente l’apertura all’incontro con qualcosa di meraviglioso, di misterioso, d’originale.
Solo quando riusciamo ad impedire alla logica di orientare la mente sulle cose di tutti i giorni, possiamo incontrare l’istante e dare un valore alla nostra vita.
Occorre iniziare a distaccarsi dal passato, smettere di rievocarlo. Altrettanto non bisogna proiettarsi nel futuro e di pensare che la nostra vita si realizzi solo in conformità a ciò che avremo, ai progetti che stiamo operando.
Si tratta di esistere vigenti a noi stesi per tutto il tempo, in ogni cosa che facciamo.
Questa presenza nell’ ”ora e qui”che da inizio alla conoscenza del Sé.

Essere infinitl nel"Qui ed Ora"
Qualora stiamo facendo una cosa che ci risulta difficile, quando siamo immersi nei nostri pensieri e nei nostri dubbi affermiamo questo concetto:
IO, chiamandoci per nome, SONO QUI.
Poi rimuoviamo il soggetto e pronunciamo SONO QUI.
Togliamo poi il qua, il luogo e diciamo SONO.
Nel momento in cui iniziamo a dirci SONO cominciamo a respirare. A trasformare il verbo dal finito all’infinito ESSERE.
Vediamoci con la mente di ESSERE. Non più IO SONO ma ESSERE. Via, via che ponderiamo all’ESSERE diveniamo infiniti. Il nostro universo si dilata. Il nostro presente diventa sempre più intenso.

Non c’è quello che accadeva prima, non c’è quello che accadrà dopo. C’è solo il QUI ED ORA
---------------------------------------

L’efficacia di quest’esercizio dipende dalla ripetizione continua dello stesso, finché si arriva ad eseguirlo in modo del tutto spontaneo.

..............................................

Negli affetti non è importante capire, ma comprendere. Contempla le cose più che giudicarle. Comprenderai che… CAPIRE NON BASTA
Da shiatsuka nonostante la mia pratica assidua, non ho mai visto immergersi qualcuno nella propria essenza perché ha “capito”. L’ambito degli affetti si trova su un altro pendio rispetto all’ambito del capire. Ciò che serve più che altro è la comprensione.
Comprendere le cose non vuol dire capirle, ma cederle li. Lasciarle dimorare nella nostra mente senza giudicarle, senza interpretarle. Soltanto vederle, senza osservarle, analizzarle, scrutarle. Nel momento in cui noi interpretiamo, se andiamo alla caccia di capire, di spiegare, chiarire disperdiamo l’energia che c’è nel fatto che abbiamo compiuto o che percorriamo.
Lasciamo che le cose si compiano e osservandole comprenderemo il loro senso. Se sono geloso, irritato, invidioso e aspiro di capire le ragioni, le cause, finisce che entro in un groviglio da cui non esco più. Se invece accetto che questi sentimenti, pur spiacevoli se ne stanno li fermi nella mia mente, quindi li udirò dolcemente sfumare e mi verrà da sorridere.

Se comprendo me, abbraccio pure tutti gli altrii!

Racconti vari / Razne priče

Kup Manduk

Un giorno, nel piccolo pozzo in cui una rana è vissuta tutta la sua vita, salta una rana che dice di venire dall’oceano.
“L’oceano? E cos’è?” chiede la rana del pozzo.
“Un posto grande, grandissimo”, dice la nuova arrivata.
“Grande come?”
“Molto, molto grande.”

La rana del pozzo traccia con la zampa un piccolo cerchio sulla superficie dell’acqua:
“Grande così?”
“No. Molto più grande.”
La rana traccia un cerchio più largo.
“Grande così?”
“No. Piu grande.”
La rana allora fa un cerchio grande quanto tutto il pozzo che è il mondo da lei conosciuto.
“Cosi?”
“No. Molto, molto più grande”. dice la rana venuta dall’oceano.
“Bugiarda!” urla Kup Manduk, la rana del pozzo, all’altra. E non le parla più.

Jednog dana, u jedan mali bunar u kom je ceo svoj život provodila jedna žaba, uskoči druga žaba i reče da stiže sa okeana.
"Okean ? A šta je to?" upita žaba domaćica.
"Jedno veliko mesto, ogromno." odgovori žaba gošća.
"Koliko veliko"?
"Jako, jako veliko."
Bunarska žaba opiše, svojom šapom, jedan mali krug na površini vode i pita:
"Ovoliko veliko?"
"Ne. Mnogo veće."
Bunarska žaba opiše veći krug i ponovo pita:
"Ovoliko?"
"Ma ne. Mnogo veće."
Žaba domaćica prepliva u krug celog bunara, koji je za nju sav svet, i opiše velik krug pa upita:
"Veliko ovoliko?"
"Ne. Mnogo, mnogo veće." odgovori joj žaba gošća.
"Lažljivice!" uzviknu Kup Manduk, bunarska žaba, novo pristigloj. I zaroni na dno bunara.

-----------------------------------------

Tazza piena / Puna šolja

Un noto inteletuale si recò un giorno da un Maestro giapponese dell'era Meiji (1868-a 1912), gli dichiarò: "Sono venuto a informarmi sullo Zen, su quali siano i suoi principi ed i suoi scopi". "Posso offrirti una tazza di tè?" gli domandò il maestro. E incominciò a versare il tè da una teiera. Quando la tazza fu colma, il maestro continuò a versare il liquido, che traboccò.

"Ma che cosa fai?" sbottò il filosofo. "Non vedi che la tazza é piena?"

"Come questa tazza" disse il maestro "anche la tua mente è troppo piena di opinioni e di congetture perché le si possa versare dentro qualco'altro. Non posso spiegarti lo Zen, se prima non vuoti la tua tazza?"

---------------------------

Jedan poznat intelektualac, mnogo stimulisan na svom univerzitetu, jednog dana se predstavi jednom, japanskom mudracu, učitelju iz doba Meiji (1868 – 1912), izjavljujući:
“Puno se priča o Vašoj mudrosti i praktikovanju, pa sam došao da mi razjasnite te Vaše znanosti.” Učitelj ga prihvati, ponudi mu da sedne i pozva jednog učenika da pripremi čaj za gosta. Kad čaj beše skuvan učenik ga donese, a učitelj naredi da se gost služi. Učenik poče da sipa čaj, a kad napuni šolju zaustavi se.

No, učitelj naredi: “sipaj, sipaj!" Učenik poslušno nastavi da doliva čaj koji poče da se izliva iz šolje, dok učitelj nastavi: “sipaj, sipaj, dolivaj!" I bez obzira što se čaj preliva, preko šolje dok ga učenik doliva, učitelj insistira: “sipaj, sipaj, napuni šolju!” U jednom trenutku gost ne mogavši više da se suzdrži uzviknu: “Dosta, zar ne Vidite da se sav čaj izliva!"

A učitelj, mirnim glasom, odgovori: “Kao što je ova šolja puna čaja, tako je i tvoja glava puna ubeđenja. U njoj nema više mesta. Ničim ti ja ne mogu koristiti. Ničem te ja ne mogu naučiti.”

Dichiarszione d'amore

“Amor, c’ha nullo amato

amar perdona,

mi prese del costui piacer si forte,

che, come vedi,

ancor non m’abbandona”

Così Dante, nel V canto dell’Inferno, descrive passione amorosa. Lo stesso Aristotele affermava che “l’amato determina il movimento dell’amante”! L’amore non lascia negare alcuna cosa all’amante che rapito dall’amato si lascia trasportare in mondi che vanno al di là dell’immaginabile. Coloro che “sommeton la ragione al talento”, amano fino alla follia, alla perdita dei sensi e della stessa razionalità che impedisce il completo donarsi all’altro.

Il mio amore universale, invece, è racchiuso e diretto in un’unica direzione - lo Shiatsu. È un amore difficile da spiegare: È come cogliere l'essenza della vita, quella così pura da risultare inafferrabile ai sensi, volatile, che sfugge ai mezzi della compressione logica. È impossibile scrivere di Shiatsu di cui solo esperienza diretta di ognuno può farne sentire il profumo. Posso però, esprimere i modi che rendono possibile avvicinarsi alla conoscenza dei principi, sperando che così possa gettare un “piccolo seme che lasci profonde radici”.

SHIATSU

Shi (dito) Atsu (pressione), pressione con le dita. Pressioni effettuate su tutto il corpo. Nei termini, dito e pressione, è racchiusa l'essenza di questa disciplina, o forse meglio, arte che affonda le sue radici nelle forme di mediazione corporea di tradizione orientale. Fin dalla sua nascita, risalente agli inizi del '900, si caratterizza per la staticità e la concentrazione delle pressioni portate perpendicolarmente con i pollici, i palmi delle mani e i gomiti (a volte anche con il ginocchio, la nocca dell'indice e il piede). Infatti non esistono nello Shitsu sfregamenti, impastamenti, dondolii (ed altre diavolerie); le pressioni entrano in profondità senza scivolare sulla pelle e producono uno stimolo a cui l'organismo della persona coinvolta risponde, recuperando e manifestando dal profondo le proprie risorse vitali.

Negli anni '70 lo Shiatsu si diffonde in Italia come terapia alternativa in risposta alla crescente domanda di salute e alla difficoltà della medicina allopatica a fornire risposte adeguate.

Negli anni '90 lo Shiatsu ha sviluppato un percorso autonomo che ha prodotto forme originali, ma soprattutto ha creato un nuovo spazio finalizzato allo sviluppo di uno stato di migliore vitalità e benessere, di ottimizzazione delle risorse personali, contribuendo a strutturare e ad espandere un nuovo settore che attiene alla qualità della vita e si colloca fuori dall'universo sanitario.

Oggi lo Shiatsu è divenuto un fenomeno sociale che travallca la categoria delle medicine non convencionali e l'universo della new age. Esso è una disciplina autonoma che affonda le proprie radici nelle pratiche millenarie che si sono sviluppate in Oriente, non per la cura della salute o per la prevenzione delle malattie, ma per un pieno sviluppo delle potenzialità vitali dell'individuo. Chi si accosta alla pratica dello Shiatsu incontra una disciplina con un respiro molto vasto, in grado di stimolare la vitalità della persona, migliorandone la qualità della vita, qualunque sia la condizione iniziale. Non è quindi rivolto solo a persone malate ma a tutti coloro che sono interessati ad esprimere il meglio di sé a tutti i livelli: psichico, fisico, emozionale, relazionale, ecc.

Lo Shiatsu risponde ad una domanda precisa e presente dell'attuale società: benessere e miglior qualità di vita, maggior consapevolezza nella gestione responsabile del benessere individuale e colletivo e costituisce una risposta, semplice, efficace e alla portata di tutti.

Definizione

Lo Shiatsu è una dosciplina evolutiva.
Lo shiatsu valorizza le risorse vitali di ambedue le persone coinvolte nella pratica, permettendone la migliore espressione secondo le potenzialità, i tempi e le modalità peculiari di ciascuno.
Lo shiatsu genera una migliore qualità della vita qualsiasi sia l'età, la condizione e lo stato di benessere/disagio dei soggetti coinvolti.
Lo shiatsu non è una terapia alternativa, non è una medicina non convenzionale, non è un massaggio terapeutico, sportivo o estetico.

Lo Shiatsu è un'Arte autonoma che si fonda su un insieme di modelli appartenenti alle tradizioni cinesi e giapponesi, nasce quindi in un contesto culturale differente da quello occidentale moderno.
Lo Shiatsu è rivolto a favorire il libero fluire del QI/KI, principio base unitario di tutti i fenomeni naturali compreso l'essere umano.

Il "QI/KI" si manifesta e viene percepito sia come funzione che come forma."QI/KI" viene comunemente tradotto in italiano con il termine "Energia".

I protagonisti Tori e Uke

Nell'incontro Shiatsu, intensamente coinvolte nella pratica, partecipano due persone. Apparentemente, solo una delle due è attiva, perchè compie i gesti e opera le pressioni, l'altra appare passiva perchè il suo compito è restare rilassata a farsi premere. In realtà, non esistono parti passive nello Shiatsu. La comunicazione e il cambiamento coinvolgono ambedue gli attori dell'incontro e possiamo dire che è la persona che riceve le pressioni la più attiva, visto che in genere, è quella che cambia maggiormente. Non è facile trovare termini semplici ed esaurienti che riescano a definire i due soggetti di un incontro Shiatsu. Esclusi termini come terapista, paziente, malato, guaritore, sofferente, medico alternativo... che sono totalmente estranei al "fenomeno Shiatsu", restano parole come operatore, praticante, persona trattata, ricevente... che in realtà non rendono comunque l'idea della collaborazione attiva tra lo stimolo della pressione e la risposta vitale della contro-pressione. Per cui adottiamo due ideogrammi che nella loro intraducibilità letterale, rendono necessaria una spiegazione più ampia e assumono significati che si avvicinano maggiormante al ruolo attivo che i due protagonisti di un incontro Shiatsu assumono.

Tori - colui che esegue in modo manifesto e visibile
Uke - colui che esegue in modo nascosto e invisibile

La seduta di Shiatsu
Di solito comincia con un colloqui di pochi minuti che permette all'operatore (Shiatsuka* / Tori**) e al ricevente (Uke***) di conoscersi meglio.

Durante l'incontro vero e proprio il dialogo fra Tori e Uke, continua ad altri livelli: non si comunica più con le parole, ma attraverso il contatto pressorio intenso, consapevole e profondo delle mani sul corpo. La pratica si svolge a terra, su un apposito materassino; questo permetterà all'Uke di abbandonarsi completamente, lasciando andare ogni tensione, senza sentirsi sospeso o preoccupato di cadere, come potrebbe accadere su un lettino. Anche Tori in questa condizione potrà lavorare più agevolmente, e sistemare il corpo di chi riceve, nelle posizioni più idonee, che possono essere assunte da Uke: sdraiato prono, semiprono o supino, disteso su un fianco, ma anche seduto per alcune particolari manovre sul collo e sulle spalle.

Al termine dell'incontro, Uke rimarrà ancora alcuni minuti sdraiato, in uno stato di piacevole abbandono, mentre il corpo lentamente e gradualmente riprende il contatto con la realtà circostante.

Nella seduta Shiatsu

Già dall'inizio dell'incontro, i livelli evuluti di percezione e di comunicazione, portano Tori ad un'azione irriflessa di scelte, movimenti, contatti e pressioni non valutate razionalmente ma operate in una condizione di "alternata coscienza" in cui spontaneità e automatismo guidano i movimenti delle mani. Tra i protagonisti inizia un dialogo (verrebbe da dire un elegante balletto) in cui stimolo e risposta si susseguono senza interruzioni; le richieste mute di Uke vengono colte prima ancora che si esprimano in modo compiuto; le pressioni portate creano nuovi equilibri manifestando nuove richieste e nuovi stimoli che ricevono dalla mano sapiente di Tori, in un artistico comporsi e ricomporsi di equilibri-squilibri, che accompagnano i protagonisti a livelli sempre più elevati di benessere e vitalità. Senza alcun dubbio lo Shiatsu è arte in quanto l'intensità, la durata, il ritmo, le sequenze, le combinazioni... delle pressioni non nascono da codificazioni o procedure prestabilite, ma dalla libera e creativa interpretazione da parte di Tori della situazione energetica di Uke nella sua condizione originaria e nel suo fluire continuo pressione dopo pressione.
Lo Shiatsu è tutto qui! Semplicemtente, meravigliosamente tutto qui: la comunicazione diretta tra le vitalità dei protagonisti che entrano in contatto, in comunione attraverso un gesto semplice ed essenziale; la pressione delle mani, dei pollici, dei gomiti. Esso si traduce in allentamento delle tensioni, sensazione di calore e leggerezza, miglioramento dell'unore, lucidità della mente, maggior energia e voglia di fare, in una frase: piena espressione delle risorse vitali personali.

Shiatsuka

Se lo Shiatsu è un incontro "particolare" rivolto all'individuo nella sua totalità, anche shiatsuka dovrà essere una persona un pò speciale, che abbia doti che coinvolgano la sua interiorità e che possieda una grande sensibilità per entrare in contatto e in sintonia con Uke per poter mettere in atto, non solo le caratteristiche dello Shiatsu più specificatamente tecniche, ma anche quelle più sottili come la capacità di osservazione, di attenzione e di ascolto dell'altro. Egli deve saper compiere, nei conforonti di Uke, un'azione di profono stimolo personalizzato, che lo investa non solo sul piano fisico più immediato ma anche e soprattutto quello energetico e psichico. Un buon shiatsuka possiede una ben precisa specializzazione e un'ineccepibile preparazione tecnico-professionale acquisita attraverso un percorso di pratica e di studio almeno triennale, seguito da un intenso tirocinio. La sua preparazione, in realtà, non ha mai fine, poichè il tipo stesso di studio e di pratica porta l'allievo, una volta diventato professionista, a sviluppare e conservare nel tempo, l'atteggiamento tipico del ricercatore che studia e si aggiorna in continuazione.

Shiatsuka* colui che pratica professionalmente lo Shiatsu-operatore professionale

Tori** colui che prende con le mani, afferra, raccoglie, riceve, assume...

Uke*** colui che riceve, accoglie, sostiene...

Života_Milena anno 2007 Italy

E-mail: shiatsuka.zp@libero.it